Η αδιαφορία ή το αδιέξοδο στο οποίο συστηματικά οδηγούνται οι νεότερες γενιές είναι άνευ προηγουμένου. Η σημαντικότατη εξυπηρέτηση που προσφέρει η συγκεκριμένη κατάσταση στους εκάστοτε κυνηγούς του χρήματος, της αναγνωρισιμότητας, της "λίγδας" και του καθωσπρεπισμού, εξομαλύνει το έδαφος και ωθεί στη συνεχή διόγκωση της. Ο τοίχος ύψους πολλών μέτρων που έχουν υψώσει μπροστά μας φαντάζει εμπόδιο ανυπέρβλητο. Λάθος! Είμαστε τόσοι πολλοί που μπορούμε εύκολα, πολύ πιο εύκολα απ ότι φανταζόμαστε, με μια σπρωξιά να τον κατεδαφίσουμε! Ο δυναμίτης είναι μέσα στο μυαλό μας.
Πλασματικές ανάγκες ενός κόσμου αποτελούμενου από το τίποτα. Όσο περνούν τα χρόνια αυτό το τίποτα διογκώνεται! Λες και είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό! Κι όμως! Γίνεται μπροστά στα μάτια μας!
Η καθημερινή πάλη και ο αγώνας για την εξασφάλιση αυτού του τίποτα αφήνει μηδαμινά σχεδόν περιθώρια στο μυαλό (από οποιοδήποτε ξεχωριστό υλικό και αν αυτό νομίζουμε πως αποτελείται, αν και σύμφωνα με την νεότερη φυσική τα πάντα γύρω μας στη φύση αποτελούνται από ένα και μοναδικό υλικό, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από ενέργεια), να προσπαθήσει να αναζητήσει δρόμους που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε ότι υπάρχουν. Οδηγεί σε χρήση μόνο των απαραιτήτων για την επιβίωση και για την εξυπηρέτηση των βασικών ζωωδών αναγκών και ενστίκτων μας δυνατοτήτων και μερών του ανθρώπινου εγκεφάλου, σε μια αέναη άνευ ουσίας κατάσταση.
"Ο τάδε επέλεξε να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο (οτιδήποτε μπορεί να είναι αυτό, ακόμη και η μεγαλύτερη "παπαριά καμαρωτή" που λέει και ο Α. Πανούτσος στις υπερβατικές αναλύσεις του για την κόμπρα από την Κολομβία), και μπράβο του, εγώ τον παραδέχομαι!", είναι μια φράση που ακούω να βγαίνει πολύ συχνά από το στόμα φίλων για άτομα που έχουν κάνει επιλογές μηδαμινής δυσκολίας, δημιουργικότητας, προσπάθειας, φαντασίας, ευρηματικότητας. Αδιάφορες επιλογές του βολέματος και της εξασφάλισης στις "δύσκολες εποχές" που διανύουμε.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη πως εξαιτίας μας συμβαίνουν τα πάντα και θα συμβαίνουν. Οι κοινωνίες είναι ο καθρέφτης των ατόμων που τις αποτελούν, της πλειοψηφίας τους μάλλον. Οι επιλογές των "ευτυχισμένων" είναι επιλογές άλλων. Η ευτυχία τους είναι πλασματική και οι ζωές τους είναι ένα ψέμα που δεν νομίζω ότι κάποιοι τις αξίζουν, ενώ για κάποιους άλλους ίσως και να χαίρομαι που υπόκεινται στην δοκιμασία της ευτυχίας που έχουν "επιλέξει".
Το προσωπείο που μας δίνουν να φορέσουμε είναι για όλους το ίδιο, με μικρές μονάχα, ελάχιστες διαφορές που αρκούν για να μας ξεγελάσουν. Κάτι που προσπαθούσαν να κάνουν πάντα και που θα συνεχίσουν να κάνουν όσο τους το επιτρέπουμε. Δεν πρέπει να φορέσουμε την μάσκα που έχουν κατασκευάσει με περισσή μαεστρία για τον καθένα μας! Πρέπει να ζωγραφίσουμε μια δικιά μας, ξεχωριστή ο καθένας για τον εαυτό του, με τα πιο έντονα και ζωηρά χρώματα και να την φορέσουμε επιδεικτικά ακριβώς μπροστά τους!
"Ναι αλλά ζούμε σε μια κοινωνία που καλώς ή κακώς είναι άκρως καταναλωτική και δέσμια των υλικών αγαθών και της εικόνας, του φαίνεσθαι και όχι του είναι, του ψεύτικου και του φτιαχτού και όχι του αληθινού, του όμορφου. Αν δεν κοιτάξουμε να προσαρμοστούμε θα μας καταπιεί το ίδιο το σύστημα", θα μπορούσε να πει κάποιος.
¨Πολύ το ψάχνεις και μας κούρασες, γλέντα την ζωή! Είναι μικρή! Ζήσε την κάθε στιγμή και μην σε νοιάζει τίποτα", θα έλεγε ένας άλλος. "Απόψεις καθ' όλα σεβαστές οι δύο παραπάνω" θα έλεγε ο τρίτος.
"Να δούμε πως θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τους τρεις προλαλίσαντες", λέω εγώ.
Το πως είναι δύσκολο να το σκεφτείς με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα. Εσύ ο ίδιος σε ποια κατηγορία εντάσσεις τον εαυτό σου; Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί, διότι τότε θα βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι. Με την διατύπωση μέσα σου της παραπάνω ερώτησης και μόνο θα έχεις πατήσει στην πρώτη πέτρα του πλακόστρωτου κακοτράχαλου μονοπατιού, που για να καταφέρεις να προχωρήσεις σ' αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια και καθημερινή πάλη με αυτόν τον "άρρωστο" που φωλιάζει μέσα σου και προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή σου από τον βασικό σου στόχο. Χρειάζεται να κοπιάσεις, να έχεις υπομονή και επιμονή.
Κι όταν ο πειρασμός σε πλησιάσει προσφέροντας σου ένα ζουμερό κατακόκκινο μήλο να σαι έτοιμος, τα μάτια σου δεκατέσσερα...
